First - Kihae (10%)
posted on 08 Oct 2009 12:38 by kinoda in When-you-Project
First - Kihae
"นี่! ตาคิบวม เอาโทรศัพท์ฉันไปไว้ไหน ห๊ะ!!"
"ฉันชื่อคิบอม...."
"นั่นแหละ จะชื่อไหนมันก็มีค่าเท่ากัน"
"....."
"โอ๊ะ ไม่ใช่สิ มันไม่มีค่าเลยต่างหาก"เจ้าของปากสีแดงสดก็ยังคงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
"นี่ ยัยเตี้ย"
"ฉันเป็นผู้ชาย!!"
"เหอะ จะนายหรือจะเธอ เรียกแบบไหนมันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ"
"หนอย นายคิบวม"
"เอ๊ะ ไม่สิ ตะกี้นายพูดกับฉันว่าอะไรนะ..."
"....."คนตัวเล็กได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ
ท่องเอาไว้อีทงเฮ ไอ้แก้มแตกนี่มันก็แค่สัมภเวสีเท่านั้นแหละน่า ท่องเอาไว้ๆ
"อ๋อ มันไม่มีค่าเลยต่างหากล่ะ"เท่านั้นล่ะ จะบทสวดบทท่องอะไรก็คงฉุดอีทงเฮคนนี้ไม่อยู่แล้ว!!
"นายอย่ามากวนประสาทฉันนะคิมคิบอม!!!"เสียงใสตะโกนดังลั่นห้อง นักเรียนแต่ละคนที่พยายามทำเป็นไม่สนใจคู่รัก(??)ที่แสดงการสวีทโดยการทะเลาะกันทุกวัน จำต้องหันมามองอย่างช่วยไม่ได้
เฮ้อ.... ก็ไอ้หน้าหล่อของห้อง ไม่สิ ของโรงเรียนมากกว่า ดันชอบไปยั่วโมโหเจ้าตัวยุ่งคนนี้เป็นประจำ แล้วเป็นไงล่ะ โดนด่ากลับมาแต่ละครั้ง ยาวยังกะบทสวดมนต์
"มารยาทน่ะมีมั้ย!! เอาของคนอื่นไปแล้วยังมากวนประสาทแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนห๊ะ!! พ่อแม่นายไม่เคยสอนรึไง มารยาทผู้ดีน่ะ ห๊ะๆๆๆ!!! แล้วไม่ทราบว่าที่บ้านยากจนมากเลยรึไง ถึงต้องมาขโมยโทรศัพท์ฉันไปทุกวี่ทุกวันเนี่ย เอาไปไม่พอ ยังยุ่งกับข้อมูลในโทรศัพท์ฉันอีก"ว่าแล้วก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอีกฝ่าย
"เฮ้ย!!"คิบอมร้องลั่น
นายเล่นบ้าอะไรของนายเนี่ยอีทงเฮ๊~~ ขอดีๆก็ได้ฉันไม่ดื้อหรอกน่า ถ้ามือนายพลาดละก็ ได้ชดใช้(?)ฉันยาวแน่!!
"อะไรเนี่ย!! ลบอีกแล้วหรอเบอร์ในเครื่องชั้นเนี่ย เบอร์ซีวอน นายลบทำไมห๊ะ!!"ทงเฮละสายตาจากจอโทรศัพท์ หันมาคาดโทษอีกฝ่าย
"หมอนั่นชอบมายุ่งก็นาย"คิบอมตอบกลับอย่างไม่หยี่ระ ถึงเหตุผลที่ลบมันจะชวนให้คิดไปไกลแค่ไหน แต่ว่ามันเป็นเพียงสิ่งปกติที่เขาได้ยินทุกครั้ง เวลาคิบอมแก้ตัว
"นายจะบ้ารึไง!! ซีวอนมันจีบพี่ฉันอยู่"
"ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้"
"นี่อีก เบอร์อนยู "
"ฉันไม่ชอบมัน มันชอบมายุ่งกับน้องฉัน"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า!!! นี่อีกๆ เบอร์นิกคุณ"
"ไอ้นี่ชอบยิ้มให้นาย แถมส่งสายตาวิ๊งๆมาอีก ฉันไม่ชอบ"
อีทงเฮคนนี้อยากจะบ้าตาย!!! แต่ละเหตุผลของเมิงนี่มัน อา....ไม่อยากจะด่าให้เปลืองน้ำลายจริงๆ เป็นพ่อกูรึไงแว๊ เมิงพูดเหมือนห่วงกู แต่กูว่าเมิงหมั่นไส้กูมากกว่านะเนี่ย เจอเพื่อนร่วมโลก(ไม่อยากนับเป็นเพื่อนร่วมห้อง)แบบนี้ อีทงเฮขอลาตายละกัน!!!!
"นายนี่ชักจะบ้าใหญ่แล้วนะคิบอม!! นิกคุณตามจีบน้องของซีวอนอยู่นะโว้ยยยยยยย"มึงรู้อะไรบ้างม๊ายยยยยย อยากจะพูดประโยคหลังด้วยนะ แต่ว่า...ไม่ดีกว่า ยังจำได้ดี ตอนที่เขาพูดภาษาสมัยพ่อขุนอะไรซักอย่างของไทย โดนไอ้แก้มแตกนี่จับเทศน์ไป2ชั่วโมง แถมแม่งยังไปฟ้องแม่ โดนด่าอีก3ชั่วโมง ไม่ต้องเกิดกันพอดี
"บ่นอยู่ได้ ตีนกาขึ้นเต็มหน้าแล้ว"
ตีนกาไม่ขึ้นหน้าฉันหรอก แต่ตีนกูเนี่ยแหละจะขึ้น!! อะไรของเมิ๊งงงงงง ชิชะ!! บังอาจมาว่าทงเฮสุดหล่อคนนี้ ยอมไม่ได้เว้ย!!!
"นายคิดว่าระหว่างตีนกาบนหน้าฉัน กับฝ่าพระบาทฉันบนหน้านาย อันไหนมันจะเกิดก่อน"
"ไม่รู้สิ เท้าฉันบนหน้านายละมั้ง"
กร๊าซซซซซซซซซซซซ ไอ้เหี้ยมไม่มีม.ม้า จะมีวันไหนที่คุณเมิงจะไม่ก่อกวนกูบ้างม๊ายยยยยยยยยย ใครใจร้ายจับกูมาเรียนโรงเรียนนี้ว๊าาา!! อ้อ... เสด็จแม่นี่เอง(ไม่กล้าหือ- -)
"หึ่ย!! คุยกับนายแล้วฉันจะบ้าตาย ฉันกลับบ้านดีกว่า"คนตัวเล็กบ่นง้องแง้ง ก่อนจะสะบัดหน้าคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้อง
"เดี๋ยวก่อน วันนี้ฉันกลับด้วย!!"คิบอมรีบหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้ววิ่งตามทงเฮไป
อะไรของคุณเมิงอีกเนี่ยยยยยยยยยย เขาชักจะรำคาญแล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดงับหูเข้าให้ อุตส่าห์หนีมาแล้ว ไม่ทราบว่าจะตามหลอกหลอนไปไหนห๊าาา!!!
"อ๊ะๆ อย่าแม้แต่จะบ่น ที่จะกลับด้วยเพราะคีย์กะไอ้อนยูจะไปกินเค้กร้านนายต่างหาก ฉันจะไปเป็นก้างขวางคอมัน!!"
"น้องนายมันก็โตแล้ว จะหวงอะไรนักหนาห๊ะ"ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แค่สงสารไอ้อนมัน เฮ้ออออ นอกจากน้องคีย์จะไม่สนใจแล้ว ยังโดนไอ้แก้มแตกแก้มบวมนี่ขัดขวางอีก
"เอาเหอะน่า มันเรื่องของฉัน"ก็ไม่ได้ห่วงไอ้น้องคิ้วเชิดนั่นเท่าไหร่หร๊อกกกกก แต่ไหนๆก็มีโอกาสให้ใช้เป็นข้ออ้างในการเดินไปส่งเจ้าตัวยุ่งนี่ที่บ้าน ก็จะยอมเป็นพี่ชายแสนดีซักวันล่ะวะ!!
"ชิ ไอ้คนหวงน้อง"ทงเฮมองคนข้างๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ แต่ถ้าคิดว่าแค่นี้จะทำให้เจ็บล่ะก็ บอกได้เลยว่าคิดผิด!!!
"ไอ้คนติดพี่" เพราะนอกจากคนหน้าด้านหน้าทนจะไม่เจ็บแล้ว ยังสามารถตอกกลับมาได้อย่างเจ็บแสบ(ในความคิดอีทงเฮ= =")
"นายว่าใคร!!"คนอย่างทงเฮปรี๊ดแตกง่ายกว่าใคร พอๆกับพี่ชายข้างบ้านเขาอย่างฮีชอลนั่นแหละ ก็เพราะว่าเป็นแบบนี้ เขาเลยชอบแกล้งร่างบางอย่างงี้ไง เวลาโกรธมันไม่ได้น่ากลัวแบบฮีชอลซะหน่อย
แก้มแดงเรื่อเพราะอารมณ์ที่คุกกรุ่น ริมฝีปากเล็กสีแดงได้รูปกำลังเม้มเข้าหากัน อาการเตะแข้งเตะขาเหมือนเด็กๆที่ถูกขัดใจ แถมยังเสียงหวานๆนั่นอีก มันออกจะ........
‘น่ารัก'
"ก็ใครซักคนที่ติดพี่ชายขั้นรุนแรง"
"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย!!"
"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ อยากรับก็รับไป ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ"
"นายมัน..... ฮึ่ย!!"เมื่อสรรหาคำด่าไม่ได้ก็เดินกระฟัดกระเฟียดนำหน้าอีกฝ่ายไป ตอนแรกว่าจะยิ้มอยู่หรอกที่เห็นอาการน่ารักๆแบบนั้น แต่พอคิดตามที่ตัวเองพูดตะกี้แล้วมันน่าน้อยใจชะมัดเลย!!
"หึ ทีกับพี่ชายตัวเองล่ะอ้อนใหญ่เลย พี่ฮันอย่างนู้น พี่ฮันอย่างนี้ แล้วดูพูดกับฉันสิ เฮ้อ.... เมื่อไหร่นายจะหันมามองเห็นความรักของฉันเนี่ยอีทงเฮ!!!"อยากจะพูดดังๆให้อีกฝ่ายรับรู้หรอกนะ แต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะพูด ใช่! กล้าทำแต่ไม่กล้าพูด เลยได้แต่พูดกับตัวเองเบาๆแบบนี้
เขาพยายามแสดงออกให้อีกฝ่ายรับรู้เองโดยไม่ต้องพูด อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรกับท่าทีเหล่านี้... แต่มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยแหะ เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่ดี จะให้ประกาศลั่นโลกว่ารัก มันก็เขินๆชอบกล ปล่อยมันไว้อย่างนี้ล่ะ ดีแล้ว....
ใช่มั้ย??