First - Kihae (10%)

posted on 08 Oct 2009 12:38 by kinoda  in When-you-Project

 

First - Kihae

 

"นี่! ตาคิบวม เอาโทรศัพท์ฉันไปไว้ไหน ห๊ะ!!"

 

 

"ฉันชื่อคิบอม...."

 

 

"นั่นแหละ จะชื่อไหนมันก็มีค่าเท่ากัน"

 

 

"....."

 

 

"โอ๊ะ ไม่ใช่สิ มันไม่มีค่าเลยต่างหาก"เจ้าของปากสีแดงสดก็ยังคงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด

 

 

"นี่ ยัยเตี้ย"

 

 

"ฉันเป็นผู้ชาย!!"

 

 

"เหอะ จะนายหรือจะเธอ เรียกแบบไหนมันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ"

 

 

"หนอย นายคิบวม"

 

 

"เอ๊ะ ไม่สิ ตะกี้นายพูดกับฉันว่าอะไรนะ..."

 

 

"....."คนตัวเล็กได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ

 

 

 

ท่องเอาไว้อีทงเฮ  ไอ้แก้มแตกนี่มันก็แค่สัมภเวสีเท่านั้นแหละน่า ท่องเอาไว้ๆ

 

 

 

 

"อ๋อ มันไม่มีค่าเลยต่างหากล่ะ"เท่านั้นล่ะ จะบทสวดบทท่องอะไรก็คงฉุดอีทงเฮคนนี้ไม่อยู่แล้ว!!

 

 

"นายอย่ามากวนประสาทฉันนะคิมคิบอม!!!"เสียงใสตะโกนดังลั่นห้อง นักเรียนแต่ละคนที่พยายามทำเป็นไม่สนใจคู่รัก(??)ที่แสดงการสวีทโดยการทะเลาะกันทุกวัน จำต้องหันมามองอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

เฮ้อ.... ก็ไอ้หน้าหล่อของห้อง ไม่สิ ของโรงเรียนมากกว่า  ดันชอบไปยั่วโมโหเจ้าตัวยุ่งคนนี้เป็นประจำ แล้วเป็นไงล่ะ โดนด่ากลับมาแต่ละครั้ง ยาวยังกะบทสวดมนต์

 

 

 

"มารยาทน่ะมีมั้ย!! เอาของคนอื่นไปแล้วยังมากวนประสาทแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนห๊ะ!! พ่อแม่นายไม่เคยสอนรึไง มารยาทผู้ดีน่ะ ห๊ะๆๆๆ!!! แล้วไม่ทราบว่าที่บ้านยากจนมากเลยรึไง ถึงต้องมาขโมยโทรศัพท์ฉันไปทุกวี่ทุกวันเนี่ย เอาไปไม่พอ ยังยุ่งกับข้อมูลในโทรศัพท์ฉันอีก"ว่าแล้วก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอีกฝ่าย

 

 

"เฮ้ย!!"คิบอมร้องลั่น

 

 

 

นายเล่นบ้าอะไรของนายเนี่ยอีทงเฮ๊~~  ขอดีๆก็ได้ฉันไม่ดื้อหรอกน่า ถ้ามือนายพลาดละก็ ได้ชดใช้(?)ฉันยาวแน่!!

 

 

 

"อะไรเนี่ย!! ลบอีกแล้วหรอเบอร์ในเครื่องชั้นเนี่ย เบอร์ซีวอน นายลบทำไมห๊ะ!!"ทงเฮละสายตาจากจอโทรศัพท์ หันมาคาดโทษอีกฝ่าย

 

 

"หมอนั่นชอบมายุ่งก็นาย"คิบอมตอบกลับอย่างไม่หยี่ระ  ถึงเหตุผลที่ลบมันจะชวนให้คิดไปไกลแค่ไหน แต่ว่ามันเป็นเพียงสิ่งปกติที่เขาได้ยินทุกครั้ง เวลาคิบอมแก้ตัว

 

 

"นายจะบ้ารึไง!! ซีวอนมันจีบพี่ฉันอยู่"

 

 

"ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้"

 

 

"นี่อีก เบอร์อนยู "

 

 

"ฉันไม่ชอบมัน มันชอบมายุ่งกับน้องฉัน"

 

 

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า!!! นี่อีกๆ เบอร์นิกคุณ"

 

 

"ไอ้นี่ชอบยิ้มให้นาย แถมส่งสายตาวิ๊งๆมาอีก ฉันไม่ชอบ"

 

 

 

อีทงเฮคนนี้อยากจะบ้าตาย!!! แต่ละเหตุผลของเมิงนี่มัน     อา....ไม่อยากจะด่าให้เปลืองน้ำลายจริงๆ เป็นพ่อกูรึไงแว๊  เมิงพูดเหมือนห่วงกู แต่กูว่าเมิงหมั่นไส้กูมากกว่านะเนี่ย  เจอเพื่อนร่วมโลก(ไม่อยากนับเป็นเพื่อนร่วมห้อง)แบบนี้ อีทงเฮขอลาตายละกัน!!!!

 

 

 

"นายนี่ชักจะบ้าใหญ่แล้วนะคิบอม!! นิกคุณตามจีบน้องของซีวอนอยู่นะโว้ยยยยยยย"มึงรู้อะไรบ้างม๊ายยยยยย  อยากจะพูดประโยคหลังด้วยนะ แต่ว่า...ไม่ดีกว่า  ยังจำได้ดี ตอนที่เขาพูดภาษาสมัยพ่อขุนอะไรซักอย่างของไทย โดนไอ้แก้มแตกนี่จับเทศน์ไป2ชั่วโมง แถมแม่งยังไปฟ้องแม่ โดนด่าอีก3ชั่วโมง  ไม่ต้องเกิดกันพอดี

 

 

"บ่นอยู่ได้ ตีนกาขึ้นเต็มหน้าแล้ว"

 

 

 

ตีนกาไม่ขึ้นหน้าฉันหรอก  แต่ตีนกูเนี่ยแหละจะขึ้น!! อะไรของเมิ๊งงงงงง  ชิชะ!! บังอาจมาว่าทงเฮสุดหล่อคนนี้ ยอมไม่ได้เว้ย!!!

 

 

"นายคิดว่าระหว่างตีนกาบนหน้าฉัน กับฝ่าพระบาทฉันบนหน้านาย อันไหนมันจะเกิดก่อน"

 

 

"ไม่รู้สิ เท้าฉันบนหน้านายละมั้ง"

 

 

 

 

กร๊าซซซซซซซซซซซซ ไอ้เหี้ยมไม่มีม.ม้า  จะมีวันไหนที่คุณเมิงจะไม่ก่อกวนกูบ้างม๊ายยยยยยยยยย  ใครใจร้ายจับกูมาเรียนโรงเรียนนี้ว๊าาา!!  อ้อ... เสด็จแม่นี่เอง(ไม่กล้าหือ- -)

 

 

 

 

"หึ่ย!! คุยกับนายแล้วฉันจะบ้าตาย ฉันกลับบ้านดีกว่า"คนตัวเล็กบ่นง้องแง้ง ก่อนจะสะบัดหน้าคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้อง

 

 

"เดี๋ยวก่อน วันนี้ฉันกลับด้วย!!"คิบอมรีบหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้ววิ่งตามทงเฮไป

 

 

 

อะไรของคุณเมิงอีกเนี่ยยยยยยยยยย  เขาชักจะรำคาญแล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดงับหูเข้าให้ อุตส่าห์หนีมาแล้ว ไม่ทราบว่าจะตามหลอกหลอนไปไหนห๊าาา!!!

 

 

 

"อ๊ะๆ อย่าแม้แต่จะบ่น ที่จะกลับด้วยเพราะคีย์กะไอ้อนยูจะไปกินเค้กร้านนายต่างหาก ฉันจะไปเป็นก้างขวางคอมัน!!"

 

 

"น้องนายมันก็โตแล้ว จะหวงอะไรนักหนาห๊ะ"ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แค่สงสารไอ้อนมัน เฮ้ออออ  นอกจากน้องคีย์จะไม่สนใจแล้ว ยังโดนไอ้แก้มแตกแก้มบวมนี่ขัดขวางอีก

 

 

"เอาเหอะน่า มันเรื่องของฉัน"ก็ไม่ได้ห่วงไอ้น้องคิ้วเชิดนั่นเท่าไหร่หร๊อกกกกก แต่ไหนๆก็มีโอกาสให้ใช้เป็นข้ออ้างในการเดินไปส่งเจ้าตัวยุ่งนี่ที่บ้าน ก็จะยอมเป็นพี่ชายแสนดีซักวันล่ะวะ!!

 

 

"ชิ ไอ้คนหวงน้อง"ทงเฮมองคนข้างๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ แต่ถ้าคิดว่าแค่นี้จะทำให้เจ็บล่ะก็ บอกได้เลยว่าคิดผิด!!!

 

 

"ไอ้คนติดพี่" เพราะนอกจากคนหน้าด้านหน้าทนจะไม่เจ็บแล้ว ยังสามารถตอกกลับมาได้อย่างเจ็บแสบ(ในความคิดอีทงเฮ= =")

 

 

"นายว่าใคร!!"คนอย่างทงเฮปรี๊ดแตกง่ายกว่าใคร พอๆกับพี่ชายข้างบ้านเขาอย่างฮีชอลนั่นแหละ ก็เพราะว่าเป็นแบบนี้  เขาเลยชอบแกล้งร่างบางอย่างงี้ไง เวลาโกรธมันไม่ได้น่ากลัวแบบฮีชอลซะหน่อย

 

 

แก้มแดงเรื่อเพราะอารมณ์ที่คุกกรุ่น ริมฝีปากเล็กสีแดงได้รูปกำลังเม้มเข้าหากัน อาการเตะแข้งเตะขาเหมือนเด็กๆที่ถูกขัดใจ แถมยังเสียงหวานๆนั่นอีก มันออกจะ........

 

 

 

 

 

 

 

‘น่ารัก'

 

 

 

 

 

 

 

"ก็ใครซักคนที่ติดพี่ชายขั้นรุนแรง"

 

 

"ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย!!"

 

 

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ อยากรับก็รับไป ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับ"

 

 

"นายมัน..... ฮึ่ย!!"เมื่อสรรหาคำด่าไม่ได้ก็เดินกระฟัดกระเฟียดนำหน้าอีกฝ่ายไป ตอนแรกว่าจะยิ้มอยู่หรอกที่เห็นอาการน่ารักๆแบบนั้น แต่พอคิดตามที่ตัวเองพูดตะกี้แล้วมันน่าน้อยใจชะมัดเลย!!

 

 

"หึ ทีกับพี่ชายตัวเองล่ะอ้อนใหญ่เลย พี่ฮันอย่างนู้น พี่ฮันอย่างนี้ แล้วดูพูดกับฉันสิ เฮ้อ.... เมื่อไหร่นายจะหันมามองเห็นความรักของฉันเนี่ยอีทงเฮ!!!"อยากจะพูดดังๆให้อีกฝ่ายรับรู้หรอกนะ แต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะพูด ใช่! กล้าทำแต่ไม่กล้าพูด เลยได้แต่พูดกับตัวเองเบาๆแบบนี้

 

 

เขาพยายามแสดงออกให้อีกฝ่ายรับรู้เองโดยไม่ต้องพูด อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรกับท่าทีเหล่านี้...  แต่มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยแหะ  เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่ดี จะให้ประกาศลั่นโลกว่ารัก มันก็เขินๆชอบกล  ปล่อยมันไว้อย่างนี้ล่ะ ดีแล้ว....

 

 

ใช่มั้ย??